Шампионии!!

Одржасва им лекцију на целу Европу како се игра кошарка сас душу, истовремено ги потсетисва на пропуштени часови по географију, па сга сви знаев кои смо, а на ценети политичари им покажасва како се обединуе цела нација без разлику на какву и да е припадност.

Горди Кумановци, Македонци овија днови сам посебно радосна како и сви вас. Сигурно ги имате прегледано сви снимке, коментари, статие...Можда смо се и сретнале на некое славење на победу, или на пречек на херои.На неколко дна после крајни резултати, не би да ве замарам сас бројке и статистике и успех на кој сви се поклонуемо.

Овој што се дешава претходни днови ми помогна да свату некои работе, да ги подотвору малце очи а и на сви вас, кои можда не сте имале време од навивачку еуфорију што не дрмаше. Наши јунаци не што покажасва само како се игра кошарка, потсетисва на некои вредности, одамна изгубени куде наш народ: верба, упорност, скромност, храброст и пред све другарство у цел тим. Испратисва скриени поруке, преко пример, за тој какви људи треба да биднемо, и како треба да живимо. Првични позитивни промене су евидентни куде цели нацију, а би била најсреќна кд тој не би се забравило до наредни успеси.

Прво, научисва тој што не им успеваше на сви паметњаковци: живи у моментот, ќе биднеш среќан. Сви забрависмо на мали плате, кредити, заостанати испити, љубавни проблем и сл.Најбитно беше да се победи. Толко насмеани лица у исто време немам никад видено, такв оптимизам од толко голему масу на људи немам никад осетено, такво фокусирање само на утакмицу, што некој гол да се соблече нема никој да га погледне, мислу дека се нема никад десено.

Второ, веќ сас неколко победе не научисва дека не е све толко црно. Довољно е тој што ни дадесва пример дека несе све врте около паре, моќ и партие. У ситуацију куде што е препуно Куманово, па и држава сас млади људи кои су разочарани од државу, живот и други људи, куде бирав професие што не ги сакав, трчив за партију сас чију идеологију не се согласуев, живив за странство и брзо заработени паре...кошаркари су одлична поука дека не е такој. Тија што су свесни ќе се сложив дека наместо сви млади да кукав и да ги лечив ране зададени од неправедно општество сас алкохол и дрогу, треба да се посветив на сами себе, на свој талент, на тој што га сакав. Мислите дека овој е преоптимистички? Да ги слушасва они такви коментари, ќе бесва ли тамо куде што су сга?

Ништо не е немогуќе ако се пуно сака и труди.

И на крај, научисва не на оној најтешкото, да губимо. Они га совршено добро знаев правило дека за да победуеш мора да знаеш да губиш. После послеѓни две изгубени утакмице, полоисмо, напротив славење не престануеше а кулминација на спортски дух беше сас пречек на наши величенствени без разлику на неосвоен медаљ...Научисмо гу и најважну лекцију, да губимо, а на сви што знаев да ги прифаќав порази, све поретко им се дешавав...

Фала ви јунаци, што не направисте горди Македонци, посакују још много, много победе, зашто га заслужете тој.

Сака ве ваша Трачерка