8-ми Март

Одамна беше к`д учителка Кате моја омилена ни кажа да направимо цвет од ориз, залепено на хартију и да га поклонимо на нашу мајку. Моја честитка повише личеше на ориз потонат у Охо или Уфо лепак. Сирота ја преплака си до дома, и се чудеше зашто мора да правимо честитке за некој си 8 ми март, к`д можемо само да си гу гушнемо и цунемо нашу мамичку како и свак д`н.

Како проваѓасва године, можда случајно, ама сваку годину моја одбивност спрема ов`ј празник биднуеше све поголема. Учителке кои викасва да не им купуемо поклони, а после тој зборесва у канцеларију која најубав поклон добила, правесва да га мрзу ов`ј празник и све повржано сас овј празник. Капак на тој беше една ситуација што ми се деси у осмо одделение. Не ву куписмо на едну професорку поклон зашто т`ј период не ни се понашаше добро. А она ни две ни три после два дна улаза и вика: „Фала много за поклон...“, не знаеше дали да се смеју или чуду. Зарем поклон ќе ги сменеше непоштовање и одбивност спрема њума, или можда ќе ву беше утеха барем т`ј д`н дека можда некој гу сака.

Никад не ми е било јасно за кога е ов`ј празник и зашто му се придава толко големо значење. Дали е за мајке, жене за сви од женски пол? Па, мајка можеш да бидеш самохрана, да бидеш жена и да немаш деца или па на крај можеш по нашки да бидеш стара девојка. А травестити имав ли право на славење што мислите? Овој не ми беше јасно дугачко време. Ама с`га ми се разјасни, сфати дека можев да славив сви што сакав, никој нема да им забрани, зашто све овој е само голем бизнис на кој заработуев бутици, ресторани, парфимерие, туристички агенцие. Да тој е празник за кој жене се спремав сас днови. Које едвај чекав да дојде за да се понашав како кучиња од ланац. Празник на кој се натпреваруев кој повише ќе испие, покичесту и упадљиву хаљину ќе носи. У послеѓно време има и тренд на организирани путувања по повод 8-ми март. Тој за онија као отракани, кои сакав да се разликуев од масу и за кои славење по кафане е избришано од меморију, зашто тој е под њино ниво. Толко големо значење се придава на ов`ј празник, што ме вади од такт, а истовремено е смешно. Пред некој д`н збору сас едну жени около пости, и она ми вика па планирам да почну да посту, ама ќе почну после 8-ми март.

Девојке, мајке, жене зарем треба да дозволите да ви влада монотонија целу годину за да на 8-ми март ви бидне интересно.

Зарем заслужуете само тј дн да имате нову хаљину?

Само т`га ли имате право да путуете, поете, играте?

Зарем поклони т`ј д`н су повредни од љубов, пажњу И поштовање преко целу годину. Сигурно дека НЕ.

Ми смо тија што целу годину повише размислуемо на сви други него на сами себе. Ми смо тија што истовремено смо домаќинке дома, имамо успешну кариеру, васпитуемо деца у овој ненормално време и смо жене на исфрустрирани мужи. Време на дискриминацију, нееднаквост е много позади нас, и не треба да дозволимо сами да сигу комплицирамо ситуацију.

Време е сас дигнату главу, да почнемо да се поштуемо повише сами себе И свак д`н да е за нас 8-ми март. Среќан нека е свак д`н од с`га!

Сака ве ваша Трачерка!